dobry początek.

Witam się z wami z całkowicie dobrym humorem! Jeszcze nie pamiętam,aby mój humor był w 95% dobry...tak zawsze jest te 5%,ale to nie ważne. Aktualnie jem serek ( czy wy też tak ciągle jecie,jecie,jecie i jecie?) i słucham muzyki. Przed chwilą wróciłam ze spotkania z dziewczynami. W sumie...takiego spontanicznego. Na samym początku miałyśmy popołudnie spędzić we trójkę,ale ku mojemu zaskoczeniu wpadła też P. Wygłupy,wspólne gotowanie i rozmowy sprawiły,że na mojej twarzy pojawił się szczery uśmiech. Dawno się tak nie czułam. Mogę szczerze powiedzieć,że bardzo mi tego brakowało. Tego uczucia. Nie umiem tego określić,ale na pewno każdy z was takie coś doświadczył. W sumie od ostatniego naszego wspólnego ''spotkania'' minął rok. Rok,przez który tak wiele rzeczy się zmieniło. Wszystko obróciło się o 360 stopni. Nie żałuję takiego zbiegu wydarzeń. Stało się. Dodatkowo napiszę,że poniekąd jestem zadowolona...Mam nadzieje,że niektóre rzeczy wrócą do normy. Mniejsza. Wygłupy z dziewczynami sprawiły,że początek weekendu dobrze się zaczął! Mam nadzieje,że będzie tak również w sobotę i niedzielę.  Jutro czekają mnie urodziny mojej najlepszej przyjaciółki...na pewno będzie wesoło! :-) Dobranoc kochani!

old,old,old

urwanie głowy.

Na wstępie (ile jeszcze razy będę tak robić?) chciałabym przeprosić za moją kilkudniową nieobecność. Nie miałam czasu,ani nawet chęci na napisanie tutaj czegokolwiek. Czasami bywało tak,że pragnęłam napisać tutaj wszystko co mnie dręczyło,ale kiedy dochodziło coś do czegoś to nie umiałam złożyć zdania w logiczną całość. Tak,więc dzisiaj zabieram się za napisanie tutaj czegoś w miarę logicznego. Zacznijmy od tego,że ukochany weekend dobiega końca a wraz z nim moje dobre samopoczucie. Mogę powiedzieć,że trochę odpoczęłam od szarej rzeczywistości. Wypady z przyjaciółmi naładowały mnie pozytywną energią,która aktualnie jest na skraju wytrzymałości. Tak,właśnie. Dzisiaj czekają mnie randki z ukochaną geografią i historią. Na samą myśl o nauce i kolejnych pięciu dniach męczarni - mdli mnie. Prawda jest taka,że druga klasa gimnazjum daje mi nieźle w kość. Mogę szczerze powiedzieć,że nie ogarniam. Jest tego od groma. Naprawdę. Szkoła,dom,szkoła,dom,szkoła,dom...i tak ciągle. Cieszę się,że w weekend mogę pozwolić sobie na nic robienie. Chociaż nie zupełnie...Od soboty biorę się za naukę,żeby na niedziele nie mieć wszystkiego głowie. Do tego dochodzi stres,który powoduję,że moje tiki nerwowe się pogłębiają a dobry humor pryska jak bańka mydlana. W mojej głowie ciągle krążą pytania: ''Czy zdążę na czas?!'' ''Czy dam radę?!''. Zdarza się tak,że siedzę do późna i uczę się na konkursy. Co dla mnie jest nowością. Moje wyniki w nauce zawsze były przeciętne. Nigdy nie przykładałam się do tego co robię. Do tego jak się uczę...A teraz? Teraz jest inaczej. Obiecałam sobie i wielu innym osobom,że pokażę na co mnie stać. Jest jeden problem. Jestem na skraju wytrzymałości,psychicznej jak i fizycznej. Moja mama często powtarza,żebym dała sobie chwilę odpoczynku. Ale jak to ja. Uparty osioł ze mnie. Kiedy się za coś zabiorę,muszę zrobić to najlepiej. Po prostu nie zwracam uwagi na jej słowa. Z niecierpliwością czekam na przerwę. Przerwę od wszystkiego. Przydałyby się wakacje. Dwa miesiące słodkiej wolności. Będąc przy temacie wakacji...zauważyliście,że czas pędzi jak szalony? Jeszcze nie dawno nie przejmowaliśmy się niczym bo dopiero co zaczęły się wakacje,potem czuliśmy lekki stres przed nachodzącym rokiem szkolnym (bynajmniej  ja go czułam)...a teraz? Prawie połowa października za nami. Parę dni,parę tygodni,miesięcy...temu czułam smak kończących się wakacji...a teraz czuję smak zimy. Mroźnej zimy. Mimo tego,że jeszcze jest październik. Powietrze jest coraz ostrzejsze. Zimne. Ugh...Czuję,że będzie jeszcze ciężej. Muszę dać radę.           Muszę.

zdjęcie było,trudno...

ziiiiiiiiiiiiiiiiiiimno!!

Witam was w jakże piękny i słoneczny dzień...Czujecie ten sarkazm? Yh. Pogoda za oknem nie jest ani piękna,ani słoneczna. Pada i jest zimno. Brrrr. Wczoraj było tak ciepło i przyjemnie,a dzisiaj?! Ma-sa-kra!

Mamy niedziele. Niedziele z reguły są nudne. Ta również jest taka. Wstałam i nie chciało mi się nic robić. Wzięłam się za czytanie lektury,którą mam na jutro. W sumie przez całe południe albo się uczyłam albo czytałam książkę. Czuję,że życie przelatuję mi jak piasek przez palce. Jednym tempem. Jednym tchem. Monotonnie. Ostatnio cieszyłam się dobrym samopoczuciem,a dzisiaj znów mogę na nie ponarzekać. Nie jest mi ani smutno,ani wesoło. Nijak. Po prostu. I nie czuję się z tym najlepiej. Ogólnie nie czuję się najlepiej.    Mam nadzieje,że reszta dnia minie mi jakoś inaczej. W sumie umówiłam się z M. więc mam nadzieje,że to wypali. Miłej niedzieli! :-)

little shopping

Cześć wszystkim. Na starcie chcę przeprosić za to,że nie napisałam wczoraj. Nie miałam siły na sklejanie zdań w całość...Dzisiaj przybywam do was z dobrym humorem i jak sam tytuł mówi - małymi zakupami! Z racji tego,że przybyło mi trochę pieniędzy postanowiłam wybrać się na zakupy. Nie kupiłam czegoś pięknego,ale mimo wszystko jestem zadowolona.

Wzbogaciłam swoją garderobę o łososiowy? pomarańczowy? sweterek, na który polowałam już od jakiegoś czasu. Kolejną rzeczą,którą kupiłam jest biały szalik. Jest przyjemny w dotyku i cieplutki. Będzie mi towarzyszył późną jesienią lub...kto wie,nawet teraz! Następną rzeczą są dwa paski. Jeden jest czarny,klasyczny,a drugi brązowy,który od razu przykuł moją uwagę. Zwykłe paski. Nic specjalnego. Ostatnią rzeczą jest tusz do rzęs za jedyne 9.99zł .Tusz,którego aktualnie używam strasznie się rozmazuję...mam nadzieje,że ten taki nie będzie. Wszystkie rzeczy pochodzą z sh,oczywiście poza tuszem do rzęs,którego kupiłam w Jaśminowej :-) A wy byliście już na sobotnich zakupach?
Plany na dzisiaj nie są urozmaicone. Aktualnie siedzę w domu i czekam na mamę,która przyjdzie z zakupów. Potem? Hm,sama nie wiem. Planów na popołudnie brak. Dopiero pod wieczór przychodzą do mnie przyjaciele,więc będzie wesoło. Z uśmiechem na twarzy żegnam się z wami. Miłego weekendu! Kiss.

dobry dzień.

Cześć! Dopisuję mi dzisiaj bardzo dobry humor...jestem pod wrażeniem,ponieważ od jakiegoś czasu wstaję z lewą nogą i na każdym się wyżywam. Jest to pewnie spowodowane tym,że jutro już piątek i wreszcie chwila odpoczynku. Uffff! Cóż za ulga. Dzisiaj przyszło moje zamówienie z AVON'u,a mianowicie krem nawilżający,na który czekałam już spory kawał czasu i błyszczyk...

Mam nadzieje,że krem dobrze się spisuję.Błyszczyk już przetestowałam...

Poza tym,dzień w szkole minął mi szybko i przyjemnie...Dopiero teraz zdałam sobie sprawę,jak ten tydzień szybko minął. Nie dawno był poniedziałek,a już jutro jest PIĄTEK. Wow. Jutrzejsze lekcje również minął w błyskawicznym tempie,ponieważ kończymy zajęcia o 11:35,ale...właśnie zawsze jest to ''ale''. Z racji tego,że jestem w trójce klasowej muszę zostać na pasowaniu pierwszych klas. Ugh. No nic. Przeżyję...Kończę,ponieważ zbieram się na spacer z dziewczynami. Miłego popołudnia! Kiss.

monotonność.

Witam was wszystkich.Na samym początku chciałabym przeprosić was za moją kilkudniową nieobecność. Moje ''zniknięcie'' spowodowane było dużą ilością nauki,zajęć i tak dalej. Szczerze mówiąc połowa tego tygodnia (nie mogę powiedzieć,że cały tydzień,ponieważ ten się jeszcze nie skończył) dała mi niezły wycisk. W sumie ''niezły'' to mało powiedziane. Wróciwszy ze szkoły,zabieram się za naukę i odrabianie lekcji...i tak codziennie. Dobrze,że chociaż są dobre wyniki moich starań. Wolne popołudnia mam tylko w poniedziałek i ...właśnie? We wtorek muszę chodzić na spotkania z panią od historii,w środy mam kółko teatralne,w czwartki zajęcia z biologii,przygotowujące do konkursu multimedialnego(?),w piątki zajęcia medialne i oazę,na którą nie wiem czy dalej będę chodzić. Zapisałam się również na Czerwony Krzyż,tzw. PCK. Plus dochodzi do tego nauka...codziennie kartkówki. Kiedy będę miała czas na odpoczynek? W weekend? Cóż,przez połowę weekendu również się uczę. Najgorsze w tym wszystkim jest to,że to dopiero początek. Boję się pomyśleć co będzie dalej. Zresztą nieważne...na samą myśl o tym wszystkim robi mi się niedobrze. Dzisiaj z trudnością udało mi się tutaj cokolwiek napisać. Miałam w planach opublikować tutaj post dopiero pod koniec tygodnia...ale wyszło,jak wyszło. Musicie zrozumieć,że w trakcie tygodnia szkolnego będę pisać rzadziej,dużo rzadziej...Wracam do picia kawy i jedzenia orzeszków z czekoladą. Trzeba się jakoś zrelaksować,prawda?

Tymczasem zostawiam was z zespołem,którego wręcz kocham słuchać. Jest to Coldplay i ich piosenka ''Fix you''.

[KLIK]

niby ok...

Cześć wszystkim. Nastał przez wszystkich najmniej oczekiwany poniedziałek,a wraz z nim nauka i inne szkolne sprawy. Ugh. Pisałam już wam kiedyś,że nienawidzę szkoły? Nie? To piszę. Nienawidzę szkoły! Dzisiejszy dzień nie był jakoś straszny,czy coś. Nie. Wręcz przeciwnie. Minął szybko i przyjemnie. Nawet udało mi się załapać w miarę pozytywne oceny. Niby wszystko jest OK. W szkole,w domu...relacje z przyjaciółmi również są dobre. Ale jednak jest coś na rzeczy. Brak mi czegoś. Nie wiem czego,ale próbuję się domyślić. Idzie mi to raczej marnie,więc chyba sobie odpuszczę...Czasami mam wrażenie,że to wszystko jest bezsensu. Nie mam siły na nic. Dosłownie. Wiem, to głupie. Brakuje mi czegoś i jest mi z tym cholernie ciężko. Chodzę często smutna. Czasami gadam od rzeczy żeby inni się nie domyślili. Nie lubię zwierzać się innym z moich problemów. Wolę dusić to w sobie. I tu tkwi błąd. Powinnam podejść do najbliższej mi osoby i wszystko opowiedzieć. Wszystko co leży mi na sercu. Ale nie potrafię. Nie jestem taka. Jestem głupia,wiem. Czasami na siłę słucham bezsensownych piosenek byle tylko nie myśleć o tym co mnie dręczy. Ale wtedy robi mi się jeszcze gorzej. Denerwuję się...Może jest to spowodowane tym,że mój tata wyjechał i nie widzę go już przez dłuższy czas? Możliwe. Przed jego wyjazdem nasze relacje się zagęściły. Chodziliśmy razem na zakupy,spacery,więcej rozmawialiśmy. Było dobrze i...wesoło. Tata zawsze potrafi poprawić mi humor. Zawsze mnie w coś wkręci. Zawsze jest wesoło. Nie mówię,że z mamą tak nie jest. Jest. Oczywiście. Ale to nie to samo. Jeden rodzic to nie to samo co dwoje. Zawsze byłam przyzwyczajona mieć przy sobie mamę i tatę. Mamę,która pomoże mi w moich nastoletnich humorkach,a tatę,który odrobi za mnie zadanie z matematyki lub polskiego. Tak...zbyt mocno za nim tęsknie. Pisząc to zrobiło mi się cholernie smutno,ale mimo tego mam uśmiech na twarzy. Uśmiech zagościł na mojej twarzy,ponieważ wreszcie to z siebie wydusiłam. W sumie nawet nie musiałam. Samo wyszło. Teraz przynajmniej wiem,co jest na rzeczy. A zrobiło mi się smutno,ponieważ pisząc to moja tęsknota się pogłębia. Cieszę się,że mogłam tutaj wszystko napisać. Jest mi zdecydowanie lżej. Wiem,trochę zanudziłam. Ale w końcu to mój blog więc mogę pisać tutaj wszystko co mi się podoba. Dziękuję za przeczytanie. Miłego popołudnia.